Eindelijk na dagen van rennen, vliegen, haasten, relaxen, gezellig zijn, het geweldig vinden en wat al niet meer, staat er een computer voor m'n neus voor een nieuwe update.

Afgelopen zaterdag ging de laatste week in. Na een week met - zoals meestal - ups en downs. Het werk op school vergt vaak veel energie. De kinderen zijn totaal niet op het niveau waar ze verwacht worden te zijn. Een van de redenen is de taal barriere, die voor de meeste kinderen erg groot is. Zuid-Afrika telt 11 talen, inclusie het Engels en Afrikaans. Over het algemeen blijft het daar niet bij alle talen worden namelijk ook nog eens door elkaar gebruikt. Je snapt dat het school Engels voor velen niet te begrijpen is.

Een ander verhaal is de grote van de klas, het is lastig om 50 kinderen in een ruimte van 30 vierkante meter te laten concentreren op enkel en alleen het werk. Vaak sta ik er dan ook midden in om de een of andere club vechtersbazen uit elkaar te houden. Zo ook vorige week, tenminste aan het begin van de week. Halverwege was ik te moe om er nog boven uit te praten (lees: schreeuwen). Dus ben ik maar gewoon op een stoel gaan zitten. En wonderwel dat werkte prima. Binnen no time stonden er twintig verbaasde koppies om me heen zich af te vragen waarom ik niks meer zei. Niet veel later zaten ze zich druk te maken over het rijmschema van het gedicht van de dag. En zat ik me af te vragen waarom ik dat niet eerder kon bedenken.

De familie is sinds vrijdag iets kleiner geworden. Een andere vrijwilliger uit Canada is toen namelijk vertrokken. Natuurlijk niet zonder een goede afscheidsavond. Met een slapende kop en nog een tikkel brak stond ik samen met de rest van de familie vrijdagmorgen om 8:00 uur naast een huilende Liesl, m'n Zuid Afrikaanse zus. Snapte eerst totaal niet wat er aan de hand was, tot er op eens een stoet politie wagens de straat in kwam rijden. In de nacht van donderdag op vrijdag hebben ze ingebroken in 5 huizen, een auto gestolen en geprobeerd de auto van Liesl ook mee te nemen. De reden waarom ze gelukkig niet bij ons binnen kwamen is onbekend. In de hele straat zijn wij het enige huis zonder muur of hek. Maar goed daar stonden we dan, te kijken naar het dashboard hangend aan een paar draadjes en een duur scheef aan de auto. Dat is dan echt balen, zoiets gebeurd hier vaak maar elke keer weer is het balen. Op zo'n moment, en nog op veel meer momenten, stapt de familie het liefst op het vliegtuig naar Europa. Ze weten wat het is om in Londen te leven, sinds zes jaar zijn ze nu weer terug in Kaapstad. En denken er serieus over om weg te gaan. Ze zijn het zat om alles wat ze verdienen uiteindelijk te verliezen aan drugs- en alcoholverslaafden. Twee weken geleden nog zijn de mistlampen van de auto meegenomen. Dat is op zich al vreemd maar nog vreemder is de reden waarom. Jonge kinderen - rond de 8-10 jaar - doen dit voor het lampje. In dit lampje doen ze de drug Tik, met een rietje eraan en een vlammetje eronder inhaleren ze dan de rook. Dit maakt de hersenen zodanig kapot dat de kans op compleet herstel klein is. Tik is hier een van de grootste problemen. Het is goedkoop en vooral de armste bevolking is eraan verslaafd, overwegend kinderen. Om aan het geld te komen stelen ze alles, van mistlampen tot aan stroomdraden. Enfin afgelopen vrijdag was geen topdag.

Het weekend was des te leuker. Na alle hectiek thuis ben ik laat in de middag vertrokken naar de stad. Dit voor het inmiddels bekende verhaal van lekker eten, drinken en uitgaan. Afgelopen zaterdag was het weer goed en zijn we in de morgen met de taxi naar Stellenbosch geweest. Om aldaar het wijnfestival van dichtbij mee te maken, voor de insiders het wijnfestival is a la Oudewater alleen dan voor studenten. Het verhaal is vrij simpel. Je koopt een glas - voor nog geen 10 euro - en je kan bij meer dan 40 wijnhuizen - die zich prestenteren in tenten op het terrein - onbeperkt wijn drinken. Ik kan je vertellen, Stellenbosch is een geweldige plaats! Gisteren was het weer zowaar Zomer, dus op naar Clifton beach. Het water is weliswaar te koud in te zwemmen maar een dagje terras was meer dan welkom. Clifton beach is het Bloemendaal van Kaapstad, dus vooral zien en gezien worden. Maar goed dat is dan weer leuk voor het contrast.

Dat is het verhaal tot dusver. Graag wil ik nog gebruik maken van de gelegenheid aan sommige mensen mijn excuses aan te bieden. Na een aantal mails met als onderwerp - leef je nog, we horen niks - is de verantwoording als volgt: helaas kan ik de site niet zo vaak updaten als ik had verwacht. Dit komt vooral door het gebrek aan internet maar ook door het toch wel drukke (no worries: zeer relaxed) leven.

Daarnaast wil ik jullie weer bedanken voor de mails en reacties, het blijft leuk om wat van jullie te horen.