De balans

Nog een paar uur voordat ik in het vliegtuig zit. Het is raar om Kaapstad na een maand en iets meer te verlaten. De tijd is snel gegaan en een maand is eigenlijk vrij kort. Toch is de stad en het land plus vooral de mensen me zo vertrouwd dat het lijkt alsof ik hier al maanden zit.

De afgelopen week was vooral een hele rare week. Het afscheid op de school werd een tikkel overschaduwd door de stakingen van de leraren. Zo kwam het ook dat er woensdag geen werk was op de school, door mismanagement staakte bijna de hele staff. Om m'n tijd niet te verdoen ben ik die dag naar een school geweest die veel beter bekend staat. Het was heel vreemd om te zien dat met hetzelfde geld een totaal andere school neergezet wordt. Maar goed, ook dat is een van de vele verschillen die Zuid Afrika rijk is. Door de stakingen heb ik een dag eerder dan gepland al afscheid genomen van de kinderen. Donderdag om half drie verliet ik het terrein met de hoop dat het er ooit een beetje beter zal gaan.

Sinds gisteren zit ik weer in de stad. Na een geweldig afscheid van de familie donderdagavond. De hele familie plus vrienden was van de partij om afscheid te nemen. Daarna nog een laatste keer met Liesl en Lee uit geweest in een lokale club. Het was zo gezellig dat ik uiteindelijk gisterochtend meteen met de shuttle doorkon naar de stad. Van m'n Zuid Afrikaanse moeder en broers en zus heb ik niet echt afscheid genomen. We weten zeker dat we elkaar nog een keer gaan zien. De deur staat altijd voor me open, dat kenmerkt ook direct de band die ik met de familie heb opgebouwd.

Als ik uiteindelijk de balans opmaak van mijn verblijf in Zuid Afrika kan ik niet anders dan positief zijn. Ik ben erg blij met het feit dat ik veel van het land heb gezien en meegemaakt. En vooral gelukkig met de contacten die ik heb gelegd.

Hoewel ik graag nog langer had willen blijven vind ik het goed om naar huis te komen. We - de vrijwilligers - zijn het er over eens dat dit heel veel energie gekost heeft, kost en nog gaat kosten. In de afgelopen weken zijn we geleefd en we zijn stuk voor stuk op. Morgen middag om half een hoop ik op tijd vanuit Londen aan te komen. Ik kijk er naar uit om iedereen weer te zien!

Graag wil ik iedereen nogmaals bedanken voor de reacties.

Tot snel!

Count down...

Eindelijk na dagen van rennen, vliegen, haasten, relaxen, gezellig zijn, het geweldig vinden en wat al niet meer, staat er een computer voor m'n neus voor een nieuwe update.

Afgelopen zaterdag ging de laatste week in. Na een week met - zoals meestal - ups en downs. Het werk op school vergt vaak veel energie. De kinderen zijn totaal niet op het niveau waar ze verwacht worden te zijn. Een van de redenen is de taal barriere, die voor de meeste kinderen erg groot is. Zuid-Afrika telt 11 talen, inclusie het Engels en Afrikaans. Over het algemeen blijft het daar niet bij alle talen worden namelijk ook nog eens door elkaar gebruikt. Je snapt dat het school Engels voor velen niet te begrijpen is.

Een ander verhaal is de grote van de klas, het is lastig om 50 kinderen in een ruimte van 30 vierkante meter te laten concentreren op enkel en alleen het werk. Vaak sta ik er dan ook midden in om de een of andere club vechtersbazen uit elkaar te houden. Zo ook vorige week, tenminste aan het begin van de week. Halverwege was ik te moe om er nog boven uit te praten (lees: schreeuwen). Dus ben ik maar gewoon op een stoel gaan zitten. En wonderwel dat werkte prima. Binnen no time stonden er twintig verbaasde koppies om me heen zich af te vragen waarom ik niks meer zei. Niet veel later zaten ze zich druk te maken over het rijmschema van het gedicht van de dag. En zat ik me af te vragen waarom ik dat niet eerder kon bedenken.

De familie is sinds vrijdag iets kleiner geworden. Een andere vrijwilliger uit Canada is toen namelijk vertrokken. Natuurlijk niet zonder een goede afscheidsavond. Met een slapende kop en nog een tikkel brak stond ik samen met de rest van de familie vrijdagmorgen om 8:00 uur naast een huilende Liesl, m'n Zuid Afrikaanse zus. Snapte eerst totaal niet wat er aan de hand was, tot er op eens een stoet politie wagens de straat in kwam rijden. In de nacht van donderdag op vrijdag hebben ze ingebroken in 5 huizen, een auto gestolen en geprobeerd de auto van Liesl ook mee te nemen. De reden waarom ze gelukkig niet bij ons binnen kwamen is onbekend. In de hele straat zijn wij het enige huis zonder muur of hek. Maar goed daar stonden we dan, te kijken naar het dashboard hangend aan een paar draadjes en een duur scheef aan de auto. Dat is dan echt balen, zoiets gebeurd hier vaak maar elke keer weer is het balen. Op zo'n moment, en nog op veel meer momenten, stapt de familie het liefst op het vliegtuig naar Europa. Ze weten wat het is om in Londen te leven, sinds zes jaar zijn ze nu weer terug in Kaapstad. En denken er serieus over om weg te gaan. Ze zijn het zat om alles wat ze verdienen uiteindelijk te verliezen aan drugs- en alcoholverslaafden. Twee weken geleden nog zijn de mistlampen van de auto meegenomen. Dat is op zich al vreemd maar nog vreemder is de reden waarom. Jonge kinderen - rond de 8-10 jaar - doen dit voor het lampje. In dit lampje doen ze de drug Tik, met een rietje eraan en een vlammetje eronder inhaleren ze dan de rook. Dit maakt de hersenen zodanig kapot dat de kans op compleet herstel klein is. Tik is hier een van de grootste problemen. Het is goedkoop en vooral de armste bevolking is eraan verslaafd, overwegend kinderen. Om aan het geld te komen stelen ze alles, van mistlampen tot aan stroomdraden. Enfin afgelopen vrijdag was geen topdag.

Het weekend was des te leuker. Na alle hectiek thuis ben ik laat in de middag vertrokken naar de stad. Dit voor het inmiddels bekende verhaal van lekker eten, drinken en uitgaan. Afgelopen zaterdag was het weer goed en zijn we in de morgen met de taxi naar Stellenbosch geweest. Om aldaar het wijnfestival van dichtbij mee te maken, voor de insiders het wijnfestival is a la Oudewater alleen dan voor studenten. Het verhaal is vrij simpel. Je koopt een glas - voor nog geen 10 euro - en je kan bij meer dan 40 wijnhuizen - die zich prestenteren in tenten op het terrein - onbeperkt wijn drinken. Ik kan je vertellen, Stellenbosch is een geweldige plaats! Gisteren was het weer zowaar Zomer, dus op naar Clifton beach. Het water is weliswaar te koud in te zwemmen maar een dagje terras was meer dan welkom. Clifton beach is het Bloemendaal van Kaapstad, dus vooral zien en gezien worden. Maar goed dat is dan weer leuk voor het contrast.

Dat is het verhaal tot dusver. Graag wil ik nog gebruik maken van de gelegenheid aan sommige mensen mijn excuses aan te bieden. Na een aantal mails met als onderwerp - leef je nog, we horen niks - is de verantwoording als volgt: helaas kan ik de site niet zo vaak updaten als ik had verwacht. Dit komt vooral door het gebrek aan internet maar ook door het toch wel drukke (no worries: zeer relaxed) leven.

Daarnaast wil ik jullie weer bedanken voor de mails en reacties, het blijft leuk om wat van jullie te horen.

De tijd vliegt...

En dan ben je opeens twee weken verder, de tijd vliegt hier voorbij. Toch wordt het eens tijd voor een update van mijn belevenissen hier in Zuid Afrika. Helaas is internet hier geen vanzelfsprekendheid, dat is een van de redenen waardoor ik het langer duurde dan gepland.

Gisteravond rond een uur of zes ben ik terug gekomen van een tour langs de Garden Route. In totaal hebben we zo'n 1200 km gereden. We hebben dus inderdaad heel wat gezien en meegemaakt. Na een gebroken nacht in een hostel in Kaapstad - het slapen op zaal is gelukkig incidenteel - werdenwe zaterdag morgen rond 8 uur opgehaald door Thole de gids. Met z'n vieren hadden we een kleine prive trip geregeld. De chauffeur was ook een officiele gids dus hij kon ons veel vertellen. Die ochtend direct het grootste stuk gereden tot aan het stadje Albertinia. Daar aangekomen in de Garden Route Game Lodge konden we eerst even bijkomen van de reis. Dat was rond half drie dus het zwembad was meer dan welkom. Echter om vier uur stond onze eerste safari op het programma. In totaal duurde deze 'Game Drive' twee uur en konden we net de zonsondergang vanuit het reservaat nog meemaken. Ook zondag stond er een game drive gepland, deze keer om 7 uur in de morgen. Het was koud en mistig maar een kudde buffalo's maakte veel goed, waar een mens al niet blij mee kan zijn!

Helaas moesten we de logde al weer snel verlaten om verder te gaan naar Oudtshoorn. Daar een heuze struisvogel boerderij bezocht, inclusief het rijden op een struisvogel. En naar de Cango Caves geweest. Ongeveer 1,2 km door nauwe gangetjes en mooie grote kamers. Inmiddels kwamen de kriebels al een beetje op zetten. Want maandag was het de bedoeling om te gaan bungee jumpen. En wat beloofd is moet je nakomen. Dus daar hing ik op 190 meter onder de brug met nog 30 meter tot de rivier. Na een vrije val van maar 6 seconden. Het is een onbeschrijfelijk gevoel maar wel iets waar ik niet zomaar aan voorbij kon lopen.

Na een gezellige avond de volgende morgen al weer vroeg op. Er lag op 2 uur rijden een boot op ons te wachten in Plettenberg bay. Dus back on the road again! De boot bracht ons naar geweldige spots om walvissen te bekijken. En ze waren er in grote getalen, in totaal heb ik er 9 gezien. Die avond verbleven we in een geweldige plaats. Na een halfuur over een kronkelig weggetje in de bergen kwamen we aan op een boerderij. Deze boerderij is nog steeds in bedrijf maar naast de gewone activiteiten zijn er ook 7 huizen voor gasten. En die staan midden in de wei omringd door paarden, koeien, struisvogels en bergen. Hoe ze deze plek ooit hebben gevonden is me nog steeds een raadsel. Maar het was geweldig ondanks het feit - of misschien juist wel dankzij - dat er bruin water uit de kraan kwam, er bijna geen elektriciteit was en mobiele telefoons noch internet uitgesloten was.

Ja het gaf een vertrouwd gevoel om gisteren in Kaapstad aan te komen. Maar ik vond het ook heel jammer dat de reis weer voorbij was. Kaapstad is wel een stad die je snel vertrouwd bent. Net zoals de familie en het werk. De kinderen zijn stuk voor stuk geweldig om mee te werken. Na amper een week bouw je toch een band met ze op. Kreeg maandagavond te horen dat iedereen zich afvroeg waarik was. Het onderwijssysteem is hier zoals ze hetzelf zeggen struggling.Tussen de scholen onderling is een groot verschil wat eigenlijk alles te maken heeft met geld. Zo kwam ik er vandaag achter dat geenvan de brandkranen werkt. En dat het er ook niet naar uitziet dat die ooit nog gaan werken. Het onderwijs zelf is van een vrij degelijke kwaliteit maar met 50 leerlingen per klas wordt het voor de leraren, laat ik zeggen, pittig.En dat is op sommige momenten echtflink balen. Want de leraren willen.Het wordt ze alleen heel moeilijkgemaakt door aan de ene kant de principal - lees: eersteklas klotehommel - en de regering - lees: corrupt. Zo zijn er door de regering30 computers gekocht alleen is er niet gekeken naar aansluitingen.Deze staan dus werkloos ineen opslag. En dat terwijl de helft van de school geenlampen heeft, de tafelsen stoelen zowat allemaal uit elkaar vallen en last but not least geen enkel kind een lesboekheeft. Alles wordt gedaan vanaf kopietjes.

Ondanks dat blijft toch het merendeel lachen en vol goede moed richting de toekomst kijken. En komen de leraren echt enkel en alleen voor de kinderen naar school. Mijn werk bestaat uit het bijles geven van de kinderen en de klas helpen met het werk als de leraar er niet is.Vaak zorg ik ervoor dat ze gewoon aandacht krijgen. Want dat is iets wat de kinderen niet krijgen. Op school niet omdat er te weinig mensen voor zijn en thuis niet door alle problemen die armoede met zich meebrengt.

Graag wil ik iedereen weer bedanken voor de reactie en mailtjes! Het gaat me goed.

Update

Nog een uur en ik word opgehaald om naar de familie te gaan. Het is dus tijd voor een update.

Afgelopen zondag kon ik me nog niet voor stellen dat de week zol leuk zou gaan worden. De hele groep bestaat uit 19 mensen waarvan 10 Nederlanders. In de afgelopen week hebben we met elkaar het huis van de organisatie gedeeld. Het ligt heel centraal, zo staan we binnen een kwartier met de taxi in het centrum en binnen tien minuten in waterfront. Het geeft echt een beetje het studentenhuis gevoel.

Door de organisatie zijn we aardig bezig gehouden. Elke dag stond er een nieuwe trip op het progamma. Zo zijn we dinsdag naar Robbeneiland geweest en stond ik woensdagochtend om 10 uur al aan de wijn in Stellenbosch. Vooral die dag beviel erg goed. In totaal hebben we twee wijnhuizen aangedaan en hebben we 's middags een lunch gehad op de campus van de Stellenbosch Universiteit. Gisteren zijn we pas echt geconfronteerd met de armoede van Zuid Afrika. De hele ochtend hebben we in de townships doorgebracht. Na een welkomstsessie in het lokale community centre mochten we de straat op. Heb daar veel lokale mensen aangesproken en gevraagd wat zij van de situatie in Zuid Afrika vinden. Bijna iedereen - dat was heel mooi om te horen - kijkt vol goede moed uit naar de toekomst. Veel dingen veranderen hier op dit moment in een relatief korte tijd. En dat geeft de mensen hoop. Zo worden er op dit moment in een aardig Afrikaans tempo huizen gebouwd voor de mensen in de townships. Dat de mensen het erg slecht hebben is gewoon een feit. Maar dat er iets aan gedaan wordt maakt de mensen gelukkig. Als laatste gingen we ook nog naar een creche vol hyperactieve kinderen, ongeveer een jaar of 2-3 oud. Nu moet ik vertellen dat ik het in de afgelopen dagen nog niet zo warm heb gehad als toen ik daar vandaan kwam. Wat waren die kinderen blij dat ze ons zagen!

Ja mensen het is misschien raar, maar kou heb ik het hier zeker gehad. Toevallig zitten we op dit moment in de koudste week van Zuid Afrika ooit - zal je net zien. In de winter komt de temperatuur nooit onder de 14 graden, dinsdag en woensdag kwam het echter niet boven de 10. Daarbij moet ik vertellen dat de huizen hier niet geisoleerd zijn, er nergens centrale verwarming - of enige andere warmte bron - is en dat op veel plaatsen de deur heel de dag open staat. Nu ja gelukkig is het weer vandaag omgeslagen en hebben we de hele dag al een strak blauwe lucht. Het is hier dan ook gelijk 20 graden.

Over de veiligheid hier in Zuid Afrika valt niets te klagen. De spookverhalen dat het hier gevaarlijk is zijn ruim overdreven. Natuurlijk moet je alert zijn en gebeurt er hier en daar wel eens wat. Zo kwamen er maandag twee daklozen op me af en vroegen - heel logisch - om geld. Helaas voor hen kunnen ze dat niet van me krijgen - vaak worden er drugs of flessen alcohol van gekocht. Maar een maaltijd onthoud ik niemand. Heb ze dus meegenomen naar een fast food restaurant en ze daar aan een menu gezet. Zij blij met eten en ik blij dat ze weg waren. Het is dus meer de manier waarop je er mee omgaat. Kaapstad zelf is een heel mooie en compacte stad. Dat was gisteren vanaf de tafelberg trouwens heel leuk te zien. Zoals heel veel dingen hier in Zuid Afrika kent de stad vele gezichten.

Nou goed inmiddels wordt ik al over een half uur opgehaald om naar de familie te gaan. De eerste helft van de groep hebben we zojuist uitgezwaaid, nummers zijn uitgewisseld en aan de plannen om te gaan reizen wordt gewerkt.

Nog bedankt voor de reacties, ik vind het heel erg leuk om op de hoogte te worden gehouden.

Voor ik het vergeet mijn Zuid Afrikaanse nummer is: 0027 71 348 0926

Eerste dagen...

Hier het eerste bericht uit Zuid-Afrika.

Alhoewel het begin van de reis weinig goeds beloofde ben ik gisteren dan toch om 9:50 uur geland. Vrijdagmiddag leek het even de verkeerde kant op te gaan maar eenmaal aan boord bij South African Airways verliep alles op rolletjes. Ik wil geen reclame maken voor SAA maar het is een ommetje Londen meer dan waard.

Tijdens het weekend verblijven er veel mensen in het hostel. Er is dan in de townships namelijk niet zo heel veel te beleven. En aangezien iedereen van m'n groep pas vanmorgen is aangekomen zat ik gisteren tussen allemaal mensen die hier al langer zijn. Da's mooi meegenomen want die weten precies waar ze wanneer op welke plek moeten zijn om het hier optimaal naar je zin te hebben. Zo komt het dat ik Cape Town by night al heb meegemaakt terwijl Cape Town by day me nog volkomen onbekend is. Long street is hier tijdens het weekend de plaats om te zijn. Het is een aaneenschakeling van bars, clubs en tentjes om wat te eten. Met een club duitsers, wat finnen en de nodige Zuid-Afrikanen voor de bescherming zijn we op pad geweest. Het was reuze gezellig al was ik wel een tikkel brak. Ik had dan ook al wat uurtjes slaap gemist in de afgelopen dagen.

Dat Cape Town by day me volkomen onbekend is, is wat overdreven. Ik heb gisteren namelijk al wel boodschappen gedaan. Zo moest ik onder andere nog een handdoek kopen, want die had ik op het allerlaatste moment uit m'n koffer gehaald. En heb ik de lokale supermarkt ook al verkend. Het ziet er allemaal goed uit. Al was het wel eventjes zoeken geblazen. Toen ik eenmaal wist waar ik allemaal moest zijn kwam ik erachter dat er nog geen ene Rand (de Zuid-Afrikaanse euro) in m'n portemonnee zat. Het stroomde inmiddels van de regen en wanneer je geldautomaten nodig hebt zijn ze verdraaid lastig te vinden. Het duurde drie kwartier voordat ik er een gevonden had die er veilig genoeg uit zag, werkte, genoeg geld had etc. Uiteindelijk deed ik twee uur over het kopen van een paar bananen (de vitamines), yoghurt, brood, jam, boter, vruchtensap en... owja de handdoek. Maar goed that's the African way!

Toch er is ook een keerzijde aan het hele verhaal. Hier in Kaapstad kun je met een paar oogkleppen op het harstikke naar je zin hebben en je in een wereld van geluk omgeven. Maar het gesprek vanmorgen tijdens het ontbijt zet je dan weer met beide benen in de realiteit. Zuid-Afrika staat erom bekend een relatief welvarend Afrikaans land te zijn. Dan denk je dat het eigenlijk allemaal wel goed zit maar dat valt tegen. Ook Zuid-Afrika heeft last van armoede onder de eigen bevolking. Vooral door het feit dat er veel mensen werkeloos zijn. Zo heeft 40% van de Zuid-Afrikanen geen werk. Door de groeiende economie en de vrij goed functionerende regering is Zuid-Afrika een magneet voor mensen uit andere Afrikaanse landen. En daar zit het hem in. Dit werkte de afgelopen jaren vrij goed, de mensen leefden naast en met elkaar. Toch dit veranderd de laatste tijd, veel arme Zuid-Afrikanen keren zich tegen de immigranten. Daar merk je op straat niets van en als je het niet opzoekt - vandaar die oogkleppen - zal het je ook niet opvallen. Maar hier hoor je het wel van de vrijwilligers. Rondom de stad zijn een aantal vluchtelingenkampen opgezet om de mensen vanuit de townships op te vangen. Op dit moment zijn dat vooral mensen uit west- en centraal-Afrika. De mensen uit de buurlanden zijn grotendeels al teruggegaan naar het eigen land. De immigranten worden niet langer geaccepteerd in de townships.

Dan nu het programma voor de aankomende week. Heel simpel: dat is nog niet bekend. Over een uur staat er iemand van de organisatie op de stoep om het een en ander uit te leggen.

Mensen het gaat me hier baie goed, ik zal zo snel mogelijk weer wat van me laten horen.

Wat het contact met mij betreft. Ik heb hier nog geen lokaal nummer, het bellen met de Nederlandse telefoon is zo duur dat ik dat achterwege laat. Sms-en is wel mogelijk. Mocht je wat kwijt willen dan is dat mogelijk door te reageren op m'n verhalen of te mailen naar [email protected] .

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Tim